De docenten bogen zich twee dagen over het thema vredesonderwijs. De vraag was: ‘Welke plaats heeft vredesonderwijs in de theologische vorming en hoe onderwijs je dat eigenlijk?’ Uiteraard bleek al snel hoezeer de verschillende instellingen hun eigen kansen daarin benutten. Het instituut in Hamburg is specifiek opgericht om vredeseducatie te stimuleren. Zij brengen het thema heel nadrukkelijk naar voren en bieden een breed palet aan cursussen en activiteiten. Ook op de Bienenberg zijn sommige programma’s specifiek aan vredesthema’s gewijd. Maar niet altijd wordt via het label ‘vrede’ de zaak waar het om gaat ter sprake gebracht in het onderwijs. Vaak gebeurt het veel meer impliciet. Vooral docenten die te maken hebben met een breed palet aan achtergrond van studenten, zeiden te laten zien dat vrede niet zomaar een willekeurig specifiek doopsgezind thema is, maar dat het vredesdenken voor hen het hart van het evangelie vormt en van daaruit de hele theologie kleurt. Zo vertelde Bernhard Ott, emeritus directeur van de Bienenberg, hoezeer hij in het onderwijs aan sommige baptistengroepen inzet bij de bij hen zeer populaire zendingsopdracht uit Matteüs 28, waarbij dan in het verlengde ervan de Bergrede en de consequenties daarvan ter sprake komen. Omgekeerd zou hij bij meer piëtistische mennonieten juist inzetten bij de Bergrede om van daaruit ook de zendingsopdracht te bespreken.

Leerstoel vredestheologie
Vanuit het Amsterdamse seminarium presenteerden we de ontwikkelingen rondom de leerstoel doopsgezinde vredestheologie en de plannen voor het Amsterdamse studiecentrum voor religie, vrede en gerechtigheid. Naar ons idee is er een viervoudige aanleiding voor deze ontwikkelingen. Ten eerste in de gemeenten zelf, waar op veel plaatsen een heroriëntatie op doopsgezinde waarden plaatsvindt en gemeenten op zoek gaan naar hun doopsgezinde ‘identiteit’. Ten tweede in de situatie aan het Seminarium zelf, waar we hopen met de leerstoel vredestheologie tevens internationale studenten te trekken en een uitwisseling op gang te brengen tussen de doopsgezinde studenten in Nederland en elders. Ten derde zien we een uitdaging om in de facultaire setting van de Vrije Universiteit vredestheologie in te brengen en te ‘oefenen’ in de dialoog tussen de studenten van verschillende seminaria (baptisten, hersteld hervormden, PKN en doopsgezind) en opleidingen (islam, boeddhisme en hindoeïsme).
Ten slotte zijn we ervan overtuigd dat ook in de polariserende samenleving in Nederland en wereldwijd het geweldloos omgaan met conflicten een van de belangrijkste uitdagingen voor de toekomst blijft. Voor veel doopsgezinden klopt juist hierin het hart van hun navolging van Jezus. En waar studenten ook aan het seminarie leren om niet alleen te spreken over vrede maar dat in een niet vrijblijvende context te oefenen, zullen zij in staat zijn om de gemeente ook beter te dienen.
Naast het hoofdthema passeerden allerlei meer praktische zaken rondom programma’s en accreditaties de revue. Zo werd afgesproken dat Amsterdam in juni 2012 gastgever zal zijn voor de volgende ontmoeting van de Europese docenten.

Ciska Stark

Bron: Doopsgezind NL no 13