Na Arminius, Calvijn, Linda, L’Homo, Maarten en nog een hausse aan andere glossy’s, is er nu de Theo op de markt verschenen. Theo is uitgegeven ter ere van het tienjarig bestaan van Op Goed Gerucht (OGG), de beweging van moderne theologen binnen de Protestantse Kerk (PKN). Als het persbericht dat laatste niet had vermeld, dan was het zoeken geweest naar de betekenis van OGG. Want de schrijvers gaan ervan uit dat de lezer blijkbaar wel weet wie of wat Op Goed Gerucht is.

De aandachtige lezer komt er al speurend in Theo achter dat het gaat om ‘een soort pseudo-modaliteit’ (oud-OGG-voorzitter Jan Offringa), ‘een plek om te ademen (huidige OGG-voorzitter Wilma Hartogsveld) en om mensen ‘voor wie de secularisatie iets vanzelfsprekends had’ (Rick Benjamins).  Dat geeft ook meteen het manco voor een relatieve buitenstaander aan.

Wat is nu de betekenis geweest van Op Goed Gerucht voor vernieuwingen binnen de PKN (volgens het persbericht is die betekenis groot en zijn er maar liefst 400 predikanten lid van OGG)? Is die betekenis er überhaupt? Zijn er verbanden met andere kerkverbanden, of is en blijft het een exclusieve PKN-club?

Columns van Carel ter Linden, James Kennedy en Chris Doude van Troostwijk; reportages over een paar pastorieën van willekeurige(?) dominees en een artikel over liturgische kledingsets geven op die vragen geen antwoord. Zelfs naar de betekenis van de titel van de glossy is het gissen...

Zo blijft de lezer die geen deel uit maakt van Op Goed Gerucht, zitten met een katergevoel en is deze glossy waarschijnlijk vooral waardevol voor de echte insiders.

Theo is verschenen bij uitgeverij Skandalon en kan besteld worden via info@skandalon.nl

Meer info: www.opgoedgerucht.nl

Bron: Doopsgezind NL no. 13