Bent u, net als ik, na de Tweede Kamerverkiezingen van 9 juni ook zo naarstig op zoek gegaan naar een Geert Wilders-stemmer? Kwam u ook tot de elitaire conclusie dat uw hele omgeving op GroenLinks, D66 of de Partij van de Arbeid heeft gestemd? U denkt ook enkele VVD-vrienden te kennen? Zegt dat iets over uw doopsgezinde ruimhartigheid? Na lang zoeken vond ik een vriendin ‘van vroeger’ die toegaf op een volgens mij ‘verkeerde partij’ te hebben gestemd. Nee, zij doelde niet op de ChristenUnie of de SGP, maar op de PVV. Zij voegde eraan toe dat er niet alleen maar lieve Marokkanen zijn (alsof ik dat ooit beweerd had), maar dat zij vanaf haar balkon (in een mooie badplaats) ook veel Marokkaanse boefjes aan het werk zag. Ik viel stil, tot een dag later een dierbaar familielid van mij bekende op Wilders te hebben gestemd omdat ‘homo’s in Amsterdam Oudwest niet meer veilig over straat kunnen’. Moest ik begrip tonen en een niet-veroordelende toon aanslaan of zou ik alle registers van de bekende zendingstoer maar weer openzetten die ik over het algemeen bewaar voor mensen die stemmen op tegenpartijen als SP of PVV? Ik koos voor een luisterende en vragende houding en stuitte op de grenzen van de door mij zo vurig bepleite verdraagzaamheid. Dat werkt verwarrend en bevestigt de stelling dat tegen hardnekkige vooroordelen en zelf gecreëerde werkelijkheden geen doopsgezind kruid gewassen is. Zijn wij, doopsgezinden, dan echt in de wereld maar niet van de wereld?

Bron: Doopsgezind NL no 13